Kuchnia marokańska należy do najbardziej warstwowych na świecie: podstawa amazigijska, arabskie przyprawianie, andaluzyjskie łączenie słodkiego ze słonym, francuskie dziedzictwo w pieczywie i cukiernictwie oraz subsaharyjski żar w mieszankach. Wychodzi z tego kuchnia aromatyczna, nie ognista — chili jest tu dodatkiem na stole, nie fundamentem w garnku.
Dania główne
- Tadżin — mięso albo warzywa duszone powoli w stożkowym glinianym naczyniu, które zwraca skroploną parę do potrawy. Klasyki: jagnięcina ze śliwkami i migdałami oraz kurczak z cytryną konserwowaną i oliwkami.
- Kuskus — w piątek, po modlitwie, i tradycyjnie w żaden inny dzień.
- Harira — zupa z soczewicy, ciecierzycy i pomidorów, którą przerywa się post w ramadanie, jadana z daktylami.
- Pastilla — ciasto warka nadziewane gołębiem albo kurczakiem, migdałami, cynamonem i cukrem: słone i słodkie w jednym kęsie.
- Meszui — całe jagnię w glinianym piecu, danie weselne.
- Tandżija — specjalność Marrakeszu: mięso zalepione w dzbanie i zakopane na godziny w popiele pieca hammamu.
Jedzenie na ulicy
Na Dżamaa al-Fna w Marrakeszu jadłodajnie stawia się każdego wieczoru o zachodzie słońca i rozbiera przed świtem. Spróbuj ślimaków w przyprawionym wywarze, sfendż — smażonych obwarzanków sprzedawanych rano — i maakoudy, placuszków ziemniaczanych. W Fezie specjalnością jest bissara, gęsta zupa z bobu jadana na śniadanie z oliwą i kminem.
Słodycze i herbata
Rogi gazeli to półksiężyce z masy migdałowej z wodą z kwiatu pomarańczy, a szebakija, smażona i maczana w miodzie i sezamie, pojawia się w ramadanie. Herbata miętowa nie jest napojem, tylko ceremonią: zielona herbata, garść mięty, dużo cukru, nalewana z wysoka, żeby zrobiła pianę, i podawana trzy razy. Odmówić jest towarzysko trudno.
Przyprawy i argan
Kręgosłupem jest ras el-hanut, dosłownie „głowa sklepu”, czyli to, co kupiec ma najlepszego. Nie ma stałej receptury: bywa dwanaście składników, bywa trzydzieści — od imbiru i kurkumy po płatki róży i czarnuszkę. Obok stoją cytryny konserwowane w soli przez miesiące, dojrzewające masło smen i olej arganowy, który rośnie tylko na południowym zachodzie i podawany jest z miodem i migdałami jako śniadaniowa pasta amlou.
Uwagi praktyczne
Tadżin jada się chlebem, prawą ręką, z tej strony naczynia, która jest bliżej ciebie, a nie ze środka. Wegetarianie radzą sobie łatwo — tadżin warzywny jest wszędzie — ale warto zapytać o wywar, bo często bywa mięsny.