Kultura marokańska jest warstwowa: podłoże amazigijskie, na nim warstwa arabska, dalej andaluzyjska przyniesiona przez wygnańców z Grenady, subsaharyjska, która przyszła na północ z karawanami, i francuska z XX wieku. Prawie nic nie ma tu jednego źródła.
Języki
Urzędowe są dwa: arabski i amazigi. Na ulicy mówi się jednak darija — marokańskim arabskim, za którym inni Arabowie często nie nadążają. Francuski przenika biznes i administrację, a na północy trzyma się hiszpański. W turystyce angielski jest dziś powszechny.
Rzemiosło
- Zellidż — mozaika geometryczna, cięta kawałek po kawałku ręcznie; rzemieślnik pracuje od spodu, więc wzoru nie widzi, dopóki go nie odwróci.
- Tadelakt — polerowany tynk wapienny, wodoodporny, stosowany w hammamach od stuleci.
- Skóra — garbarnie Fezu wciąż pracują w kamiennych kadziach dokładnie tak jak w XI wieku.
- Dywany — amazigijskie, ze Średniego Atlasu, niosą znaki zapisujące narodziny, śluby i ochronę przed złym okiem.
- Mosiądz i srebro — lampiony wypełniające suki oraz srebro Tuaregów z dalekiego południa.
Muzyka
Muzyka gnawa przyszła na północ z ludźmi zniewolonymi w Sahelu; gra się ją na gimbri, trzystrunowej lutni basowej, i żelaznych kastanietach, a jej nocne ceremonie są rytuałem uzdrawiania w nie mniejszym stopniu niż koncertem. Festiwal gnawa w Essaouirze w czerwcu ściąga dwieście tysięcy ludzi. Muzyka andaluzyjska, przywieziona z Grenady w 1492 roku, wciąż brzmi w Fezie i Tetuanie w wykonaniu pełnych orkiestr.
Hammam
Każda dzielnica ma hammam i jest on instytucją towarzyską w tym samym stopniu co łaźnią: osobne godziny dla mężczyzn i kobiet, czarne mydło, rękawica zwana kessa i ktoś, kto szoruje mocniej, niż się spodziewasz. Wersje turystyczne są łagodniejsze; publiczne kosztują kilka dirhamów.
Święta i mausemy
Id al-Fitr kończy ramadan, a Id al-Adha przychodzi dwa miesiące później; oba opróżniają miasta, bo ludzie jadą do rodzin. Mausem w Tan-Tan, zjazd plemion koczowniczych, jest na liście niematerialnego dziedzictwa UNESCO. We wrześniu mausem zaręczynowy w Imilchil w Atlasie Wysokim wciąż bywa targiem małżeńskim, nie tylko jarmarkiem.