Kultura marokańska żyje warstwami — najpierw berberyjskie korzenie, potem 12 wieków arabsko-islamskiej cywilizacji, andaluzyjskie wyrafinowanie przybyłe z uchodźcami z Hiszpanii, wpływy francuskiego i hiszpańskiego protektoratu oraz ciągła wymiana z subsaharyjskimi szlakami handlowymi. Wszystko widoczne jednocześnie w każdej medynie. **Muzyka**: od berberyjskiego Ahidous w Atlasie (bębny i śpiewana poezja, tańczona w koncentrycznych kręgach) przez andaluzyjską klasyczną (arabsko-andaluzyjskie suity orkiestralne, które przetrwały rekonkwistę) po Gnawa — muzykę transu przyniesioną z Afryki Zachodniej przez handel niewolnikami, granej na trzystrunowym sintir i metalowych kastanietach qarqaba. Coroczny Festiwal Gnawa w Essaouirze przyciąga 500 000 osób w czerwcu. **Rzemiosło**: Fez to światowa stolica skóry (słynne garbarnie Chouara) i mozaiki zellige. Marrakesz panuje nad dywanami, lampami i mosiądzem. Berberyjskie kobiety w Atlasie tkają dywany, których wzory kodują plemienne historie. Olej arganowy — produkowany wyłącznie na południu — pochodzi z kobiecych spółdzielni, które przekształciły wiejską ekonomię. **Języki**: trzy współistnieją codziennie. Arabski (modern standard w mediach, darija na ulicy), berberyjski/tamazight (uznany urzędowo od 2011, trzy regionalne warianty) oraz francuski (administracja, biznes, wyższe wykształcenie, znaki drogowe). Hiszpański jest szeroko rozumiany na północy; angielski rośnie w turystyce. **Religia**: islam sunnicki (szkoła malikicka) kształtuje dzienny rytm — pięć wezwań na modlitwę wyznacza dobę. Król nosi tytuł Dowódcy Wiernych. Ramadan zmienia tempo życia: sklepy zamknięte po południu, stoiska z jedzeniem otwarte po zachodzie słońca, Jemaa el-Fnaa staje się najgłośniejszym stołem w Afryce. Goście są mile widziani; skromny ubiór doceniany poza hotelami. **Gościnność**: herbata oferowana nieznajomemu nie podlega negocjacji — przyjmij ją. Zdejmowanie butów przy wejściu do domu, jedzenie prawą ręką z dzielonego naczynia, nigdy nie zjadanie każdego kęsa (znak że masz dość). Te drobne gesty otwierają drzwi, których żadne dirhamy nie otworzą.